سرانجام پس از سالها انتظار، مردم اسپانيا شاهد قهرماني تيم محبوبشان بودند تا شايد پاياني باشد بر بدشانسي ها، شكستها و خاطرات تلخ گذشته و آغازي باشد بر موفقيت هاي آينده. تيمي كه هميشه خوب بازي مي كرد اما مثل اينكه همه عوامل مانع قهرماني اين تيم دوست داشتني و پر مهره مي شد.
هواداران متعصب اسپانيا آمده بودند تا با فريادهاي Viva la Espana مانند تمام بازيهاي اين تيم با اتحاد و شوق زيادي تيم محبوبشان را تشويق كنند و شاهد حكمراني ماتادورها در زمين باشند. خوسه لوئيس رودريگس ساپاته‌رو نخست وزير اسپانيا نيز در ورزشگاه حضور داشت تا از نزديك شاهد قهرماني تيم ملي كشورش باشد. مردان پيرمرد هم مانند تمام بازيهاي خود عالي و بي نقص بازي كردند. هر بازيكني وظايف خود را دقيقا مي دانست و آ نرا به بهترين نحو اجرا مي كرد. با پاسهاي كوتاه و مداوم توپ را به سادگي به دروازه آلمان مي رساندند و فرصتهاي زيادي را خلق مي كردند. فراموش نكنيم كه تيم مقابل آلمان بود ؛ تيمي كه هوادارانش به نظم سازماني و حرفه اي بازي كردن اين تيم افتخار مي كنند. اما اسپانيا فرصت خوب بازي كردن به اين تيم را نداد.
كاسياس، سرجيو راموس، پويول، سنا، ژاوي، اينيستا، فابرگاس، تورس ، داويد ويا و مربي بزرگ اين تيم ( آراگونس) مرداني هستند كه اسپانيا بايد به آنها افتخار كند. شايد اگر نام رائول به اين فهرست اضافه مي شد بيشتر مورد توجه قرار مي گرفت اما بهرحال او و گوتي به تيم ملي دعوت نشدند و حقيقتا جاي خالي آنها احساس نشد. قهرماني واقعا برازنده اسپانيا بود . تيمي كه بدون باخت و بابازيهاي زيباي خود تافينال آمد و آلمان مدعي را به راحتي مغلوب كرد.
از جمله نكات زيباي اين بازي پيراهن سرجيو راموس در مراسم اهداي جام بود كه تصوير پوئرتا بازيكن فقيد تيم سويا روي آن نقش بسته بود . بالا بردن جام توسط كاسياس با رخصت گرفتن از پويول نيز شكوه خاصي به مراسم پاياني داد